ชื่อสถานที่เหล่านี้ในกทม.เปลี่ยนไปแล้ว

(เอามาจาก notes ใน facebook ที่เขียนไว้เมื่อ Saturday, 15 May 2010 at 04:49

creative mind ทำงาน 800 แรงม้าขณะติดตามข่าวจากทุกสื่ออย่างใกล้ชิด นึกถึงชื่อสถานที่ที่เกิดเหตุระเบิด/ยิง/โยน/ฟาด/ลาก/ซัด ฯลฯ แว้บถึงชื่อเหล่านี้ในหัว และได้คิดเพื่มขึ้นเรื่อย ๆ รวมถึงมี Chyu มาแจมด้วย เมื่อเริ่มเยอะเลยอยากรวบรวมไว้ ณ ที่นี้

งามดูพลี (ชีพ)

บ่อนไก่(โดนเชือด)

ศาลาแดง(เดือด)

สวน(ตะ)ลุม(บอน)

(หลาก)สีลม

วิทยุ(แยง)

ประตูน้ำ(เลือด)

มักกะสัน(ติปลอม)

สาทร(มาน)

(นอก)คอกวัว (จาก Chyu)

เพลินจิต(สังหาร)

ดินแดง(ฉาน)

ส่วนที่(ยัง)ไม่เกิดเหตุระเบิด/ยิงรุนแรง (fingers crossed) ก็มี

อโศก(เศร้า) (จาก Chyu)

(บูล)ชิดลม (จาก Chyu)

สยาม(เหยียด) (จาก Chyu)

ไม่เล่นชื่อถ.ที่มีคำว่า “ราช” คงรู้ว่าเพราะอะไร แกนนำเสื้อแดงกำลังเรียกร้อง สันติ(พัง)พาบ เฮ้อ

Posted in ข่าวสารและการเมือง | Leave a comment

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Posted in Uncategorized | 1 Comment

This Masquerade

in the middle of the end…
This Masquerade – Carpenters

Are we really happy with
This lonely game we play
Looking for the right words to say
Searching but not finding
Understanding anyway
We’re lost in this masquerade

Both afraid to say we’re just too far away
From being close together from the start
We tried to talk it over
But the words got in the way
We’re lost inside this lonely game we play

(*) Thoughts of leaving disappear
Each time I see your eyes
And no matter how hard I try
To understand the reason
Why we carry on this way
We’re lost in this masquerade

We tried to talk it over
But the words got in the way
We’re lost inside this lonely game we play

Repeat (*)
We’re lost in a masquerade

Posted in Uncategorized | Leave a comment

กินปู/กุ้งอบวุ้นเส้นมา!

เนื่องจากหื่นอยากกินซีฟู้ดมาก เผอิญรุ่นน้อง MIM เขียน reply ใน facebook ของเรา ว่าเขาเพิ่งไปกินที่ร้านนึงมาราคาถูกและดีแถววงเวียนใหญ่ จึงสอบถามเพื่อนเก่งว่ารู้จักร้านที่ว่าไหม เพื่อนเก่งจึงทำแผนที่ส่งให้เสร็จสรรพ 


ทางไปมีดังนี้ "ลงสะพานสาทรนะ ตรงไป ไปกลับรถใต้สะพานก่อนไฟแดง (ตามในแผนที่ คือลูกศรสีแดงตรงมุมซ้ายล่าง) กลับรถแล้วชิดซ้ายทันที มันจะมีป้ายเขียวบอกว่าทางลัด ซ.สารภี ก็เลี้ยวซ้ายเข้าซอย แล้วตรงไปเรื่อย ๆ จนไปเจอถนนเจริญรัถ( 4 เลน) ร้านซีฟู๊ดอยู่ตรงหน้าด้านขวาแกแล้ว ให้แกเลี้ยวขวา เจอที่จอดตรงไหนก็จอดได้เลย" ตอนไปเอง ขอเพิ่มเติม direction ดังนี้  พอกลับรถ ชิดซ้าย พอเห็นสถานี BTS วงเวียนใหญ่ เตรียมเลี้ยวเข้าซอย กรุงธนบุรี 1 ได้เลย พอผ่านซอยราษฎร์ร่วมเจริญทางขวาให้เตรียมเลี้ยวขวาได้เลย ขากลับให้ไปทางเจริญรัถ 1(เป็นซอยลัดไปลาดหญ้า 2 มีป้ายซอยบอก)เพราะขามามันวันเวย์ ก็จะออกไปเจอโรบินสันลาดหญ้าอยู่ด้านหน้า (ฝั่งถนนตรงข้าม) ให้เลี้ยวซ้ายก็ออกไปวงเวียนใหญ่ได้และหาทางกลับบ้านเอาเองละกัน

ร้านนี้ชื่อ "ร้านเจ๊เปี๊ยก" เป็นร้านห้องแถว นั่งริมถนน มีอยู่ประมาณ 10 กว่าโต๊ะ ขายอยู่ไม่กี่เมนู ปู/กุ้งอบวุ้นเส้น ปลากะพงเผาเกลือ หอยแครงลวก/เผา หอยแมลงภู่อบ/เผา ร้านนี้ไม่มีข้าวขายนะจ๊ะ เราไปวันเสาร์ตอนหกโมงครึ่งตอนเย็น คนเยอะมากกกกกก ต้องนั่งรอนะจ๊ะ ขอบอกว่าให้สั่งอาหารไว้เลย และสั่งปู/กุ้งอบวุ้นเส้นไปเลยอย่างละ 2 หม้อ (ถ้าไป 2 คนน่ะนะ ไปมากกว่านั้นก็คูณเอา) มิฉะนั้นกุ้ง/ปูอาจหมดได้…เปิด 5 โมงเย็น ทุกวันไม่มีวันหยุด ถามเขาปีใหม่หยุดป่าว ยังบอกไม่หยุดอ่ะคิดดูดิ!

เราสั่งหอยแครงลวก/หอยแมลงภู่อบ อย่างละหม้อ เพราะเขาบอกเผาจะช้า เพราะเผาปลาอยู่…กินด้วยความรวดเร็ว วุ้นเส้นยังไม่มา คนรอแก๊งเบ้อเริ่ม ทั้งรอโต๊ะและสั่งกลับบ้าน เลยสั่งหอยแมลงภู่อบมาอีกหม้อ..กินหมดยังไม่มาเลยอ่ะ ขอบอกว่ารอประมาณ 20-30 นาทีนะจ๊ะ ฉะนั้นจะสั่งอย่าลังเล ตอนหลังเลยไปสั่งกุ้งเพิ่มอีกที่…

 รูปนี้ไม่ใช่หน้าตาตอนมาเสิร์ฟนะ เพราะหิวเลยซัดไปก่อน นี่เป็นรูปตอนเอากุ้งมาตากอากาศให้มันหายร้อน…หม้อนึงมีกุ้งตัวเท่านี้ 4 ตัว ใหญ่ดี กุ้งกรุบ ๆ ชอบกิน วุ้นเส้นนุ่ม ๆ (แต่จะบอกว่าร้านคุ้งทะเลตรงวิภาวดีตัดสุทธิสาร วุ้นเส้นเด้งดึ๋งกว่า) รสชาติอร่อยดี ลืมถ่ายรูปอย่างอื่นมาทั้งสิ้น เนื่องจากหิวโฮก ขนาดไปเร็วนะเนี่ย! น้ำจิ้มที่นี่สีเขียว ออกหวานเล็กน้อย แต่ใช้ได้ คนไทยชอบกินหวาน คงชอบ…ปูอบวุ้นเส้นก็สดดี เค้าทำปูแกะกินง่าย อาหย่อย…โต๊ะข้างหลังเราเริ่มบ่นว่าเนี่ย สั่งไป 5 หม้อยังไม่มาซักหม้อ เริ่มโมโหหิว พวกนางเลยสั่งหอยมากินแก้ขัด…ตอนหลังเจ๊จดออร์เดอร์บอกว่ากุ้งหมด เราเลยสั่งปูแทน รอไปอีกครึ่งชาติ คนมาไม่ขาดสาย ได้ยินเสียงเจ๊บอกคนทำว่า อีก 21 หม้อ…แม่เจ้า เป็นลม เขามีเตาแค่ 6 เตาเอง เหมือนเตาต้มโจ๊กที่ซอยข้าวสารอ่ะ นึกออกป่ะ เรียงเป็นตับงั้นอ่ะ…รอต่อไป ปรากฎ ฉันตาผี แอบเห็นกุ้ง ไม่รู้เจ๊ไปเอามาจากไหน เนื่องจากโต๊ะฉันใกล้เจ๊ ฉันเลยขมุบขมิบปากถามว่ามีกุ้งป่ะ แม่เจ๊บอกมีเหลือ 3 ตัว 150 บาท เอาป่ะ เลยเอา ได้กินกุ้งอบวุ้นเส้นอีกหม้อ…

สรุป นั่งอยู่ 2 ชั่วโมงนะคะคุณ ค่าเสียหายสำหรับ 2 คน

หอยแมลงภู่ 50 บาท  (ใช่ หม้อละ 50 บาท ขนาดเดียวกับหม้อวุ้นเส้นน่ะล่ะ ถูกโคด)
หอยแครง 40 บาท / หม้อ
กุ้งอบวุ้นเส้น   180 (4 ตัว) + 150 (3 ตัว)   ถูกโคดดดด
ปูอบวุ้นเส้น 180 บาท   ถูกโคดดด 
รวมแล้ว ค่าอาหาร 650 บาท + ค่าเป๊บซี่ + น้ำแข็ง ไม่รู้เท่าไหร่ ลืมไปแล้ว  แต่ไม่เกิน 700 บาท  จะเป็นลม…

จะไปกินต้องไปเร็ว ๆ สั่งไปเลย อย่ากลัวว่าจะดูไม่เป็นผู้ดี กลัวว่าจะดูหื่นเกินไป ฯลฯ ขี้เกียจรอเฟ้ย…

ไว้จะพาที่บ้านไปกินเร็ว ๆ นี้ บ้านฉันบ้ากินกุ้ง สงสัยต้องสั่งรวดเดียว 7 หม้อ!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

First day in the (un)real world

It’s my first day in the world. Not that I come back to the real one but more like walk into the unreal…

I’ve tried to move on by going to Paragon for grocery shopping. There were people everywhere. I carried food tray soullessly for ages but no place for me. Never felt this tired. Everything was fast forwarded and I was lost in the middle of nowhere like that scene in "Lost in Translation". Suddenly sorrow overwhelmed me. Flows of unfamiliar faces but none of whom I care. In the world full of crowd, it was empty. I asked myself "Why am I here? Why ain’t I at the place I should be?". Then memories flashed back to last Friday, the day my grandmom left me.

It was 6.30 pm when I left home on Friday 9 October 2009. I didn’t go upstairs to look her up as my mom asked me to as she didn’t come downstairs all day. Instead, I asked my aunt to do it for me. I stopped by at skin clinic first then to CTW for sushi meal at 9 pm. Later on I went to Brown Sugar around 10.40 pm. I didn’t go back home. 

"Home" called me around 7am on Saturday but i didn’t pick up. Then my younger bro called. This time I picked up and it was the most devastated day in my life. When I was home, I walked upstairs inconsolably. I was drown and deluged with grief and guilt. She was there on her bed in her small bedroom with that thingy in her nose. I hugged her one last time and no matter what, she was warm to me, though lifeless. I sat there by her with my younger bro. Sadly he had to be responsible for the process even he’s normally not the organizer, not like me. He said he tried his best to hold himself together…My aunt told me that around 8.30 pm on Friday, she still talked to grandma, no sign, no anything. Grandma asked if I was home and my aunt said yes. Around 11.30 pm my mom went upstairs to check up on her but grandma already checked out peacefully and beautifully at the age of 92. The nurse said she passed away around 10 pm.
.
.
.
I was in a hurry to finish my last piece of heavenly sushi before the store closed at 10 pm while my beloved grandma was in a hurry to heaven.
I indulged myself with chilly Long Island and Mai Tai in the not-so-jazzy-as-i-expected atmosphere while my grandma was chilling,bit by bit,in the middle of the night.
I was soberly asleep but my grandma was asleep forever.

She asked about me….
I asked to myself…Why didn’t I go upstairs to see her one last time? 
Why didn’t I be there when she asked of me?
Why didn’t I take care of her better? (I didn’t turn on Chinese Opera for her and didn’t talk to her as much as I could that week)
Why was I such a nonchalant bastard?
Why was it that night, the night I decided to have night out for the first time in months, or years, the night I decided not to go back home? 
Why…

She always said to herself when she sat on her red armchair in front of TV, right beside my desk, the red armchair that can be seen from my bed view, before I turned on Chinese Opera for her that she would like to pass away comfortably. "Die in my sleep, just like that" she said. And she did. It was good for her, i suppose. Despite few cries a day and some disgusting habits of some relatives even when she was around that upsetted me and made me down, I tried my best to manage to send her to heaven…My friends said I didn’t know what would happen and I did love her…every consolation they could think of. Still,it was the piercing fact that I wasn’t there.
.
.
.
.
It’s my first day in the world. It’s unreal cos I have to tell myself I’ve to go on and I’m ok even I’m a stranger to this world…and deep down inside I’m a stranger to myself…I try several ways to collect my breaking pieces. I went to that very skin clinic. I don’t know if it was the ache on my face from popping the pimples or the pain in my heart that made me cry… I went shopping…I listened to CDs…I commented on facebook…I don’t know if I’d be able to go to that sushi place/ Brown Sugar again soon but I’m trying and recovering my tumbling life as I think she wants me to live…Life in Minor key, Life without her. 
Posted in Uncategorized | 1 Comment

I MISS YOU grandma

คิดว่าเพลงนี้ตรงกับความรู้สึกตอนนี้ที่สุดแล้ว…

"I MISS YOU"  :  Original song by Beverly Craven  Rewrite: Tarn

Here in the silence I wait
there’s nothing else I can do
it feels like my heart’s gonna break
and all I can think of is you
and how my aching arms long to hold you
and show you how much I care
but I’m counting the hours without you
and I don’t know how much I can bear
cos I miss you
more than words can say
and I need you here
in my life always
yeah I miss you
and I’ll always be
living here true-blue
til i’m there with thee

you found a place in my heart
from the first moment I saw you
and you are my light in the dark
and I would do anything for you
cos you’re everything I’ve ever wished for
the answer to all of my dreams
and I want you there
heaven is where you’ll be

oh I miss you
more than words can say
and I need you here
in my life always
yeah I miss you
and I’ll always be
living here true-blue
til i’m there with thee

Yes I, would be right there beside you
if I only knew where you are
cos it feels like I’m dying without you
my whole world falling apart

and I miss you
more than words can say
and I need you here
in my life always
yeah I miss you
and I’ll always be
living here true-blue
til i’m there with thee


Dedicate to my beloved Grandmom. May you rest in peace with Grandpa.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

หนังสือแปลเล่มใหม่ของฉันออกแล้ว!

ตอนแรกที่ไปรับต้นฉบับหนังสือเล่มนี้ บ.ก.บอกว่าเก็บให้คุณตาลแปลเลยนะนี่ หนังสือแรงมั่ก! ว่าแล้วคุณบ.ก.ก็เปิดไปหน้าหนึ่งในหนังสือ "F_ck F_ck  F_ck F_ck F_ck F_ck" เอ่อ เปิดบทมาก็ล่อเต็มแม็ก F word กันเลยเรอะ อืม…เปิดหน้าแรกอ่าน โอว…ขอเค้าแรงจริง ๆ ค่ะคุณ เอ๊ะ เห็นฉันเป็นคนยังไงนี่ ถึงกับต้องให้ฉันแปล…อ๋อ ภาษามันส์ ๆ คันคะเยอนี่เองถึงต้องให้ฉัน ถึงกับเครียดว่าเออ กรูจะใช้นามแฝงในการแปลดีไหมหว่า แอบเขิล…สุดท้ายก็ใช้ชื่อจริง เพราะเราไม่ได้เป็นคนแต่งเรื่องนี้นี่หว่า จะอายทำไม…แปลได้ "น้ำ" ได้ "เนื้อ" มาก
 
หลังจากรอมาเนิ่นนานเนื่องจากโดนแช่แข็งเพราะเนื้อหาหนังสือสะบึมส์ฮึ่มฮั่ม เรตเอ๊กซ์เซ็กส์ยาอู้อ้า ถึงกับต้องเซนเซอร์ตัดออกฉากเสียวว้อยไปบางฉาก หนังสือแปลเล่ม 2 ของฉันก็วางแผงเสียที ใช้ชื่อว่า "อิบิซา เกาะสวรรค์สุดหรรษา" แปลจากหนังสือเรื่อง "Is Harry on the Boat?" ของ Colin Butts (ชื่อเรื่องอังกฤษเนี่ย จริง ๆ เป็นสแลงเซ็กส์นะจ๊ะจะบอก อยากรู้คำตอบต้องอ่านในหนังสือเอง) ของสนพ.Siam Inter เล่มละ 260 บาท
 
ให้น้องชายสุดที่รักแทบหักคอ ไปถ่ายรูปให้ที่ร้าน เพราะฉันยังไม่ได้หนังสือ…เอ้า เห็นหน้าปกแล้ว อย่าลืมไปอุดหนุนนะจ๊ะ ลงคำนำที่ฉันเขียนไว้ในหนังสือมาให้อ่านด้วย จะได้รู้ว่ามันส์ขนาดไหน
 
   
 

คำนิยม (จากผู้แปลเอง)

แรง! สนุกมาก ผีทะเล ดิบเถื่อน เสียวสุดในซอย พงันเรียกพี่

หนังเรื่อง American Pie ที่ว่าสัปดนแล้วยังกลายเป็นหนังเบบี๋ไปเลย

ไม่ก๋ากั่นซ่าเข้าขั้นจริง ๆ อย่าแหยม!

ชีวิตจริงชาวเกาะ (ชั่วคราว) แสนหฤหรรษ์โอ้ลัลล้า

 

 

คำเตือน:

 

            หนังสือเล่มนี้มิใช่หนังสือนำเที่ยวและไม่เหมาะกับวัยรุ่นที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เนื่องด้วยเนื้อเรื่องล่อแหลม (เอิ่ม แหลมแหล่มเรยจ้ะ ขอบอก) และไม่เหมาะกับผู้ที่ (ปากว่า) เคร่งครัดในศีลธรรมและ/หรือท่านที่มือถือสากปากถือศีล โปรดเก็บหนังสือเล่มนี้ให้พ้นจากมือเด็กและผู้ใหญ่หัวใจ (อยาก)อิสระ ผีเสื้อ/เหยี่ยวราตรี เพราะอาจกระตุ้นให้เกิดไวรัสที (ท่องเที่ยว) ลงตับ ปุบปับแพคกระเป๋าไปอิบิซา หรือถ้าเงินในกระเป๋าไม่เอื้ออาจพุ่งไปพงันทันที เป็นเหตุให้คนข้าง ๆ ค้อนขวับตุ้บตั้บได้ เราไม่ขอรับประกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นนะเออ

            แนะนำว่าให้อ่านเอามันส์ เรื่องไม่ดีหนู ๆ คุณ ๆ ก็อย่าลอกเลียนแบบ แต่เรื่องแสบ ๆ ก็อาจเป็นเรื่องดี ๆ ได้นะจ๊ะ หากท่านผ่านเกณฑ์ที่กล่าวมาและรับทราบคำเตือนแล้ว จึงเห็นสมควรให้เร่งเปิดอ่าน ณ บัดนาว

 

อัญชลี ชัยชนะวิจิตร

Posted in Books | 1 Comment